در حال بارگذاری...

عکاسی صنعتی | عکاسی تبلیغاتی | استودیو ناین

عکاسی صنعتی - عکاسی تبلیغاتی - عکاسی معماری - غذایی - خط تولید منتخب بیش از ۳۵۰ برند برتر کشور

INDUSTRIAL PHOTOGRAPHY

Discover Over 10K of Industrial Photography & Advertising Photography

مقدمات عکاسی

ارسال شده در تاریخ : 1396/12/17

در آغاز کار سعی بر این داشتیم تا شما را با مقدمات عکاسی و مبانی این حرفه و هنر آشنا کنیم. از این رو به اصطلاحاتی چون نوردهی، عمق میدان، تعادل رنگ سفید، فاصله کانونی لنز و… می پردازیم. در ادامه راه بعد از تعریف این مبانی شروع به ترجمه مطالب و نکات آموزشی سطح مقدماتی می کنیم و مطالبی چون نکات آموزشی عکاسی ماکرو، عکاسی از خانواده، عکاسی از کودک، عکاسی از مراسم عروسی و … را در سایت قرار می دهیم. همچنین بعد از آن مطالب آموزشی را شروع می کنیم که خواندن آن ها نیازمند اطلاعات پایه و صرف زمان بیشتری می باشد. مطالبی مانند آموزش گام به گام عکاسی از ساعت مچی، آموزش عکاسی صنعتی و پرتره و … که در ادامه یک جمع بندی از این بخش ها را خواهیم داشت.
 

این نوع مطالب در بخش های مختلف «مقدمات عکاسی» سایت دسته بندی می شوند. مطالبی مثل:

مبانی دوربین دیجیتال خود را بیاموزید
درک نوردهی – همراه با توضیح ISO، دریچه دیافراگم و سرعت شاتر
عمق میدان را عمقی یاد بگیرید – سه راه برای تاثیر گذاشتن بر عمق میدان به همراه آموزش تصویری
توصیف انواع فلاش‌ دوربین‌های DSLR
حساسیت ISO چیست و چگونه بر عکس های شما تاثیر می گذارد
درک تعادل رنگ سفید در عکاسی دیجیتال
مطالب کامل...


دوربین دیجیتال (DSLR) خریده اید؟ در ادامه شما را با چگونگی کارکرد دوربین های دیجیتال و بخش های مهم آن ها آشنا می کنیم.


تنظیمات دوربین



حسگر تصویر



از ابتدای طلوع عکاسی، دوربین‌ها تصاویر را روی صفحات شیشه‌ای یا فیلم ثبت و نگهداری می‌کردند. امروزه دوربین‌های دیجیتال تصاویر را روی قطعه هوشمندی از تکنولوژی ذخیره می‌کنند – حسگر تصویر (image sensor). هر حسگر تصویر متشکل از میلیون‌ها دیود نوری حساس به نور است که روی یک شبکه قرار گرفته‌اند و هر دیود نوری بخش کوچکی از تصویر را به عنوان یک متغیر عددی مربوط به سطح روشنایی همان نقطه دریافت و ذخیره‌سازی می‌کند. حسگرهای تصویر چه از نوع CCD و چه از نوع CMOS باشند، از دوربین به دوربین متفاوت خواهند بود اما اساس کاری همه آنها مشابه است. هنگام خرید یک دوربین باید به اندازه سنسور توجه بیشتری کرد زیرا از عدد مگاپیکسل اهمیت بیشتری دارد. چرا که هرچقدر مگاپیکسل بالا باشد، پیکسل ها در یک سنسور کوچک قادر به ثبت نور زیادی نیستند، برای این است که می بینیم دوربین های موبایل قادر به گرفتن عکس هایی به خوبی دوربین های DSLR نیستند.


لنزهای دوربین



لنز یک المان نوری است که از شیشه، پلاستیک با کیفیت بالا یا سرامیک ساخته می‌شود که نور را جذب و روی یک نقطه کانونی جمع می کند. اگر به دنبال سادگی استفاده هستید، از دوربین‌های ببین و بگیر (point-and-shoot) استفاده کنید که لنز های ثابت و غیر قابل تعویض دارند. اما اگر به کیفیت عکسی که می گیرید اهمیت می‌دهید، روی یک دوربین SLR دیجیتال (DSLR) سرمایه‌گذاری کنید و از لنزهای قابل تعویض و تغییر نیز بهره بجویید. لنزهای قابل تعویض برای شما امکان کنترل بیشتری روی عکس، فراهم می آورند و می‌توانید با استفاده از آنها خلاقیت بیشتری در مقایسه با دوربین‌های ببین و بگیر نشان دهید. در یک کلام دوربین‌های DSLR عکس‌های حرفه‌ای تری خواهند گرفت.



“لنز های قابل تعویض روی دوربین نصب می شوند (۱) . یک آینه مکانیکی که بالا و پایین می آید (۲) نور را از لنز با زاویه ۴۵ درجه ای به یک صفحه مات متمرکز کننده (۵) تابانده که این نور از یک عدسی متراکم کننده (۶) گذشته و به (۷) pentamirror می رسد که این قطعه، تصویر واژگون در اثر تابیده شدن در آینه را برای درست دیده شدن در چشمی نمایاب دوربین (۸) تصحیح می کند. برای گرفتن عکس، آینه در جهت نشان داده شده به بالا می پرد. صفحه شاتر مقابل سنسور(۳) باز شده و تصویر روی سنسور (۴) تابیده و ثبت می شود. بعد از آن شاتر بسته شده و آینه به زاویه ۴۵ درجه باز می گردد”


حالات دوربین



دوربین‌های DSLR تنوعی از حالات مختلف عکاسی را در اختیار شما می‌گذارند که به کمک آنها در خصوص تصمیم‌گیری خودکار دوربین، دست شما بازتر خواهد بود. خوشبختانه این دوربین‌ها دارای حالات نیمه خودکار و دستی نیز هستند که تنظیمات بیشتر را برای کاربردهای فنی‌تر و خلاقانه‌تر در دستان عکاس قرار می‌دهند.در حالت PROGRAM دوربین اکسپوژر را تنظیم می‌کند اما خود عکاس می‌تواند تعادل رنگ سفید، ISO، فوکوس و نورسنجی را انجام دهد. دو حالت وجود دارند: ۱) عکاسی با اولویت شاتر (TV) که در آن عکاس سرعت شاتر را تنظیم می‌کند و دوربین اندازه دریچه دیافراگم (aperture) را مشخص می‌کند. این تنظیم دست عکاس را در چگونگی ثبت حرکت باز می گذارد. ۲) اولویت دریچه (AV) که عکاس در آن اندازه دریچه دیافراگم را دستی وارد می‌کند و دوربین سرعت شاتر را به صورت خودکار در نظر می‌گیرد. اولویت دریچه به عکاس اجازه کنترل عمق میدان (Depth of field) را در عکس می‌دهد.


 فلاش داخلی



فلاش داخلی در تمام دوربین‌های دیجیتال وجود دارد. محاسبه‌گر داخلی دوربین نیاز به فلاش را با اندازه‌گیری میزان اکسپوژر، فوکوس و سیستم زوم تعیین می‌کند. در دوربین‌های کامپکت (compact cameras) فلاش داخلی در یک همزمانی خوب با شاتر مورد استفاده قرار می‌گیرد اما دقت کافی در زمان روشن شدن فلاش و همچنین محاسبه دقیق در خصوص میزان نور آن، امر دشواری است. این مورد خود می‌تواند موجب گرفتن عکس‌های رنگ پریده نیز شود. دوربین‌های DSLR دارای فلاش‌های بازشونده (pop-up flash) هستند که برای توازن در استفاده می‌توانند به اشکال مختلف تنظیم شوند؛ علاوه بر این شدت نور آنها نیز با توجه به نور کل صحنه قابل تغییر می‌باشند. دوربین‌های DSLR امکان استفاده‌های خوش‌آیندتر و هنری‌تری از فلاش را به عکاس می‌دهند.


نمایاب



اکثر دوربین‌های دیجیتال دارای دو سیستم برای نظاره کردن هستند – یک نمایاب اپتیکال و یک نمایاب الکترونیکی (نمایشگر ال سی دی). در حالی که هر دوی این صفحات به شما چیزی را نشان ‌می‌دهند که لنز در حال مشاهده آن است، اما نمایاب الکترونیکی می‌تواند چیزهای دیگری را نیز در خصوص طبیعت عکس دیجیتالتان به شما بگوید. یکی از جاهایی که نمایاب الکترونیکی کارآمدتر از نمایاب اپتیکال است، تعیین تعادل رنگ است. نمایاب الکترونیکی به شما نشان خواهد داد که در کدام نقاط تصویر دچار نور بیش از اندازه خواهد شد (و اگر مایل هستید می‌توانید آنها را جبران کنید). نکته با ارزش این است که این اطلاعات به صورت همزمان با تغییر محیط تغییر خواهند کرد. نمایاب اپتیکال شما را مستقیما در مقابل دنیای مکانیکی دوربین قرار می‌دهد و به شما حس بهتری از ترکیب عکس خواهد داد، چرا که شما از این طریق دقیقا همان چیزی را می‌بینید که لنز می‌بیند، نه یک تخمین الکترونیکی از آن را.

 
وضوح (رزولوشن) واژه‌ای رایج و معمول در دنیای عکاسی دیجیتال است. این موضوع کمی گیج کننده است چرا که در هر بخش از عکاسی دیجیتال معنای خاص خود را پیدا می‌کند و مقدار مشخصه خود را دارد که با مقادیر دیگر قابل مقایسه نیست. اما در این مطلب شما را با رزولوشن در حوزه های مختلف عکاسی آشنا می کنیم.

دوربین و رزولوشن عکس



میلیون‌ها پیکسل هستند که یک حسگر عکس را در دوربین دیجیتال می‌سازند و هر کدام از آنها تقریبا یک مربع حساس به نور است. هر پیکسل نوری را که به آن می‌تابد اندازه می‌گیرد و ثبت می‌کند. این پیکسل ‌ها را بدون زوم کردن روی عکس نمی توان مشاهده کرد. بعد از بزرگ کردن یک عکس می‌توانید ببینید که کل عکس شبکه‌ای از خطوط به هم پیوسته است که به صورت سطر و ستون در کنار هم قرار گرفته‌اند و جعبه‌های مربعی شکل کوچکی را ایجاد کرده‌اند که هر کدام رنگ خاصی دارد. این جعبه‌ها پیکسل هستند. رزولوشن (وضوح) توانایی دوربین در دسته‌بندی و ارائه‌ی موثر اطلاعات تفکیکی عکس است که منجر به درک جزئیات، الگوها و بافت‌ها می‌شود و به بیان دیگر مبین این است که عکس چقدر می‌تواند بدون تار شدگی یا از دست دادن میزان خاصی از اطلاعات بزرگنمایی شود. رزولوشن دوربین و عکس بر حسب واحد پیکسل بر اینچ یا PPI شناخته می‌شود.


اندازه‌ گیری رزولوشن



رزولوشن را می‌توان با شمردن تعداد پیکسل‌ها بر حسب ابعاد طول و عرض شناخت. به عنوان مثال یک سازنده دوربین وضوح دوربین خود را ۳۹۰۴ در ۲۵۹۸ (عرض و طول) پیکسل بیان می‌کند ک به بیان دیگر این دوربین دارای ۳۹۰۴×۲۵۹۸=۱۰,۱۴۲,۵۹۲ پیکسل است. اگر این عدد را به یک میلیون تقسیم کنیم، رقم نهایی ۱۰,۱ مگا پیکسل می شود (یک مگاپیکسل معادل یک میلیون پیکسل است). در نتیجه رزولوشن عکسی که می گیرد نیز ۱۰٫۱ مگاپیکسل یا ۱۰٫۱MP خواهد بود.


راهنمای رزولوشن تصویر در چاپ



در این بخش یک قانون اساسی وجود دارد – هر چه تعداد پیکسل‌های یک عکس بیشتر باشد، اطلاعات آن بیشتر و در نتیجه رزولوشن (وضوح) نیز بیشتر است. وضوح بیشتر نیز جزئیات بیشتر به همراه دارد و اینها همه با هم به شما اجازه می‌دهند که پرینت‌های بزرگتری از عکس خود داشته باشید که همگی یکنواخت، دقیق و زیبا باشند.


رزولوشن اسکنر



اسکنر واسط بین فرمت‌های غیردیجیتال با دیجیتال است. هر عکس آنالوگی را می‌توان با استفاده از یک اسکنر تبدیل به عکس دیجیتال کرد. سوال این است که عکس نهایی چقدر واضح و شارپ خواهد بود؟ وضوح یک اسکنر با چند جفت عدد مشخص می‌شود؛ اعدادی مثل ۳۰۰×۳۰۰ ppi 600×600 ppi یا ۲۴۰۰×۴۸۰۰ ppi. اسکنر بصورت افقی و عمودی روی عکس جابجا می‌شود و این اعداد که بیانگر رزولوشن هستند به دست می آیند. این جابجایی در حین عملیات تبدیل یک عکس آنالوگ به دیجیتال صورت می‌گیرد. هر چه عدد ppi بالاتر باشد، اطلاعات بیشتری به صورت پیکسل پیکسل ذخیره می‌شوند و در نتیجه جزئیات، وضوح و دقت رنگ بیشتری ثبت می شوند. پس بعدا قابلیت ویرایش بیشتری نیز وجود خواهد داشت. هنگامی که یک عکس را از محیط آنالوگ به دیجیتال منتقل می‌کنید احتمالا عکس به کمی تمیز کاری هم نیاز پیدا می کند. وضوح بالاتر اسکن همچنین شما را قادر میسازد که پرینت‌های بزرگتری نیز بگیرید. به منظور اسکن و سپس پرینت عکسها حداقل نیاز به وضوح ۳۰۰ ppi و ۶۰۰ ppi دارید که برای اسکن کردن فایل ها با گرافیک خطی در ابعاد اصلیشان پیشنهاد می شود.


رزولوشن مانیتور



مانیتورهای کامپیوتری به صورت قطری و بر حسب اینچ اندازه‌گیری میشوند. در نتیجه تصویری که نمایش داده می‌شود ترکییی از مربع‌های افقی و عمودی است که پیکسل نامیده می‌شوند. تعداد کل پیکسل‌های قابل نمایش روی صفحه مانیتور، وضوح (رزولوشن) تصویر نامیده می‌شود. رزولوشن در مانیتورها معمولا به صورت یک جفت عدد بیان می‌شود؛ مثلا ۱۴۴۰ × ۲۵۶۰ که این اعداد به معنی وجود ۲۵۶۰ پیکسل افقی و ۱۴۴۰ پیکسل عمودی در مانیتور می‌باشد. سایزهای رایج مانیتور ۸۰۰ در ۶۰۰، ۱۰۲۴ در ۷۶۸، ۱۲۸۰ در ۱۰۲۴ و ۱۶۰۰ در ۱۲۰۰ هستند که به ترتیب SXGA، XGA، SVGAو UXGA نامیده می شوند. عدد واقعی پیکسل‌ها بر اینچ علاوه بر رزولوشن به ابعاد مانیتور نیز بستگی دارد. نمایش یک عکس با رزولوشن ثابت در مانیتوری با ابعاد بزرگتر، متفاوت خواهد بود؛ چرا که این پیکسل‌ها در کل سطح صفحه پخش شده‌اند. هر پیکسل در مانیتور ترکیبی از سه رنگ قرمز، سبز و آبی می‌باشد. این المان‌های کوچک که یک تصویر را روی مانیتور تشکیل می‌دهند، پیکسل نامیده می‌شوند در نتیجه وضوح مانیتور نیز به صورت پیکسل بر اینچ مربع یا PPI مشخص می‌شود.


رزولوشن پرینتر



رزولوشن پرینتر به توانایی آن در بازسازی دقیق عکس گفته می شود که بر حسب نقطه (نقطه های رنگ) بر اینچ – DPI یا Dots per inch مشخص می شود. پرینتر لیزری روی میزتان دارای رزولوشن ۶۰۰ dpi است در حالی که پرینتر های جوهرافشان دارای رزولوشن ۲۴۰۰ dpi یا بالاتر هستند. دلیل dpi بالاتر پرینتر های جوهرافشان، چاپ تصاویر عکاسی است که جزئیات زیادی همچون سایه دارند. پرینتر های جوهر افشان برای چاپ (حداقل CMYK تا رنگ های مشکی)، ۴ تا ۱۰ رنگ دارند. نباید فکر کنید اگر پرینتر رزولوشن بالاتری داشت عکس بهتری هم چاپ می کند چراکه رزولوشن عکس در کامپیوتر هم باید بالا باشد تا هنگام پرینت به جای بزرگنمایی پیکسل ها یک عکس واضح و شارپ داشته باشید.


جمع‌بندی

رزولوشن در عکاسی دیجیتال معمولا موجب سردرگمی می‌شود چرا که هر کدام از ابزارهای کار عکاسی دیجیتال رزولوشن مربوط به خود را دارند و با یکدیگر متفاوت هستند و این مقادیر نیز با یکدیگر قابل مقایسه نیستند. البته لازم است که درکی صحیح از ارتباط وضوح ابزار مختلف با یکدیگر داشته باشید تا بتوانید بهترین تصویر ممکنه را به عنوان محصول نهایی بدست آورید. طبیعتا عکس هایی که با دوربین ۱۲ مگاپیکسلی گرفته می شوند برای ارسال روی شبکه های اجتماعی وب، بیش از حد بزرگ بوده و همچنین یک پرینتر با کیفیت ۳۰۰ DPI برای چاپ کارهای هنری ظریف مناسب نیست. پس تمام پولتان را صرف بالابردن رزولوشن نکنید چراکه می توان آن را جاهای بهتری نیز خرج کرد (مثلا برای خرید یک لنز بهتر که هرگز نباید از آن صرف نظر کنید).




 

هنگامی که در خصوص هنر و تار و پود عکاسی فکر می‌کنید، فورا متوجه نوردهی (نورپردازی – اکسپوژر – Exposure) خواهید شد. نوردهی یکی از المان‌های اساسی است که آنچه در حسگر دوربین یا فیلم عکاسی ذخیره می‌شود را تعیین خواهد کرد. سه المان قابل تنظیم برای کنترل نوردهی وجود دارند – ISO، دریچه دیافراگم و سرعت شاتر که در ادامه مطلب بیشتر با آن ها آشنا می شوید.

چه چیزی نوردهی را کنترل می‌کند؟

نرخ ایزو حساسیت سنسور نسبت به نور را مشخص می‌کند و افزایش هر پله از شماره‌های ISO (به سمت بالا یا پایین) بیانگر دوبرابر شدن یا نصف شدن میزان حساسیت حسگر به نور خواهد بود.
دریچه دیافراگم (Aperture) کنترل کننده‌ی دیافراگم دوربین و میزان باز بودن دریچه آن در طول عکس گرفتن و در نتیجه کنترل‌کننده‌ی نور ورودی از لنز به صفحه فیلم است. تنظیمات دریچه دیافراگم با عدد f مشخص می‌شود، که در آن هر پله عدد f بیانگر نصف کردن شدت نور نسبت به عدد قبل است.
سرعت شاتر تعیین کننده‌ی سرعتی است که پرده‌ی دیافراگم باز و بسته می‌شود. سرعت شاتر بر مبنای کسر ثانیه اندازه‌گیری می‌شود. هر عدد در این مقیاس نیز مشخص کننده‌ی میزان مشخصی ورود نور یا ممانعت از ورود نور خواهد بود.



هنگامی که این سه المان با هم ترکیب می‌شوند، عددی معادل میزان نوردهی (EV – Exposure Value) برای هر تنظیم بدست می‌آید. هر تغییری در این سه المان تاثیر مشخص و قابل اندازه‌گیری روی واکنش دو المان دیگر و در نتیجه روی فریم فیلم یا سنسور عکس و چگونگی تصویر نهایی خواهد داشت. مثلا با افزایش عدد F (کوچکتر کردن دیافراگم لنز)، میزان نور ورودی به حسگر عکس کمتر خواهد شد، اما عمق میدان (Depth of field – DOF) نیز به صورت همزمان در تصویر نهایی افزایش خواهد یافت. کاهش سرعت شاتر، روی نحوه ثبت حرکت تاثیر می گذارد، که ممکن است زمینه یا سوژه کمی تار شوند. کاهش دادن سرعت شاتر (باز نگه داشتن دریچه برای مدت بیشتر) منجر به افزایش میزان نور ورودی به حسگر خواهد شد؛ در نتیجه تصویر روشن‌تری بدست می آید. افزایش ISO، عکاسی در نقاط تاریک‌تر را مقدور خواهد ساخت اما از طرف دیگر باعث افزایش میزان نویز دیجیتال در عکس می‌شود. تقریبا ایجاد یک تغییر در یکی از این سه المان و عدم مشاهده تغییرات در جهت برعکس در دو المان دیگر و در نتیجه تغییر نهایی EV غیر ممکن است.

 
ISO



عبارت ISO خود مخفف یک اصطلاح تحت عنوان International Standards Organization یا سازمان بین‌المللی استانداردسازی است. نرخ ISO که از ۲۵ تا ۳۲۰۰ (و حتی بیشتر از آن) متغیر است، بیانگر حساسیت به نور است. هرچقدر این عدد کمتر باشد، حسگر تصویر به نور حساسیت کمتری دارد. هر چه عدد ISO بالاتر باشد (و حساسیت بیشتر شود) سنسور تصویر قوی‌تر کار کرده تا عکس موثری ثبت کند که در نتیجه آن نویزهای دیجیتال (نقطه نقطه های رنگی موجود در سایه‌ها و رنگ‌های میانی تصویر) بیشتری تولید می شوند. بنابراین نویز دیجیتال چیست؟ هرگونه سیگنال نوری که از سوژه ساطع نشده باشد و در نتیجه، رنگ تصادفی روی تصویر ایجاد کند. مهندسان دوربین‌های دیجیتال، سنسورهای تصویر را طوری طراحی کرده‌اند که در ISOهای پایین (همانند فیلم) عملکرد خوبی داشته باشند که در اکثر دوربین‌های دیجیتال این مقدار ISO 100 است، البته برخی از دوربین های دیجیتال حرفه ای، دارای ISO 50 یا حتی ۲۵ نیز هستند.


دریچه دیافراگم



دریچه‌ی یک لنز میزان بازشدگی دیافراگم است که حجم نور فوکوس شده (متمرکز) عبوری از لنز را نشان می‌دهد. در f-stop کوچک، مثلا f/2 حجم عظیمی از نور به درون لنز وارد خواهد شد و این اتفاق حتی در کسری از ثانیه نیز رخ خواهد داد؛ اما در f/22 احتمالا دیافراگم در کوچک‌ترین وضعیت خود قرار دارد و حجم نور کمی وارد لنز خواهد شد (حتی با سرعت شاتر های طولانی تر). جالب است بدانید در لنز های زوم با کیفیت، مادامی که عدد f-number ثابت باشد، فاصله کانونی لنز (Focal length) اهمیتی نخواهد داشت. دلیل این امر نیز معادلات ریاضی در خصوص f-number است که در صورت ثابت بودن عدد F، حجم نور عبوری ثابتی را برای لنزهای ۳۵ میلیمتری و ۱۰۰ میلیمتری با سرعت شاتر برابر مثلا ۱/۱۲۵ ثانیه فراهم خواهد کرد. یعنی اندازه دیافراگم متفاوت خواهد بود اما حجم نور عبوری برای است.


سرعت شاتر



سرعت شاتر بر حسب کسری از ثانیه اندازه‌گیری می‌شود و بیانگر سرعتی است که پرده‌های جلوی فیلم عکاسی باز و بسته می‌شوند. سرعت شاتر کنترل می‌کند که نور چه مدتی وارد لنز شود و به حسگر تصویر یا فیلم عکاسی برخورد کند. سرعت شاتر شما را قادر می‌سازد که تصویر دنیا را در کسری از ثانیه ثبت کنید یا سرعت را روی سه یا چهار ثانیه تنظیم کنید و عکس بگیرید (یا پرده تا زمانی که عکاس می خواهد باز باشد و هر وقت خواست آن را ببندد). این قابلیت همچنین شما را قادر می‌سازد که نحوه ثبت حرکات را نیز کنترل کنید. اگر سرعت شاتر سریع‌تر از زمینه یا سوژه‌ی عکس باشد، عکس شارپ خواهد شد. و اگر کند تر باشد اشیا مات خواهند شد. به قطرات باران در یک طوفان فکر کنید. این آب با چه سرعتی پایین می ریزد؟ در سرعت شاتر ۱/۳۰ ثانیه قطره‌ای مشاهده نخواهد شد و تنها سفیدی یکپارچه‌ای از مسیر سقوط نشان می‌دهد اما اگر با سرعت ۱/۱۲۵ثانیه عکس بگیرید، قطرات معلق در هوا و شمای کلی هر قطره را می‌توانید مشاهده کنید.


 
“Auto Bracketing” چیست؟



Auto Bracketing یک تکنیک نوردهی است که در آن نوردهی بهینه با گرفتن عکس با حداقل سه میزان نوردهی مختلف بدست خواهد آمد. این سه تصویر هر کدام یک سوم پله EV با یکدیگر تفاوت خواهند داشت. در نتیجه به صورت خلاصه Auto Bracketing به این صورت است که شما یک مقدار برای EV تنظیم می‌کنید و دکمه شاتر را فشار می دهید، دوربین تنظیمات لازم را بالا و پایین کرده و عکس ها را می گیرد. سپس شما هر سه عکس (یا در برخی تنظیمات تعداد بیشتری) را مورد بررسی قرار می‌دهید و بهترین عکس را انتخاب می‌کنید.در سه تصویر بالا ممکن است شما عکس سمت راست را که نوردهی بیشتر از تعادل داشته (دو درجه)، انتخاب کنید. چراکه آفتاب در حال غروب را بهتر از بقیه نشان می دهد. Bracketing تکنیکی بود که در زمان دوربین های قدیمی که تصاویر را روی فیلم ثبت می کردند محبوب شد و دلیل آن امکانات محدود تصحیح عکس در تاریکخانه بود. بسیاری از عکاسان هنوز نیز این تکنیک را به کار می گیرند تا به میزان نوردهی که نیاز دارند برسند و این صرفه جویی در زمانی است که بعدا برای تصحیح به کار خواهند برد.


نوردهی کم و زیاد



در بالا گفتیم که نوردهی صحیح توسط عکاس انتخاب می شود حال به این می پردازیم که نور دهی زیادی (overexposed) و نور دهی نا کافی (underexposed) چه معنایی دارند و چگونه تعریف می شوند. به صورت ساده نوردهی زیادی زمانی است که اطلاعات در هایلایت ها شدیداً ناخوانا هستند. در چنین عکس‌هایی، با هیچ روشی نمی‌توان اطلاعات از دست رفته را در تاریکخانه دیجیتال (مثلا با فتوشاپ) برگرداند. نوردهی کم نیز تقریبا مشابه نوردهی زیادی است با این تفاوت که هیچ اطلاعاتی در سایه ها وجود ندارد. اطلاعاتی که وجود ندارند بعدا هم قابل دریافت نیستند. در عکاسی دیجیتال هنگامی که بخشی از اطلاعات عکس از بین برود دیگر راهی برای بازگرداندن آن وجود ندارد. این موضوع در دنیای عکاسی فتوشیمیایی گذشته که تصاویر روی فیلم ثبت می شدند، چندان صحت ندارد. در ظاهر کردن فیلم (در تضاد با دیجیتال)، این امکان وجود دارد که بشود اطلاعات از دست رفته را بازیابی کرد.


AE LOCK – AEL

قفل، نوردهی خودکار (Auto exposure lock) یکی از تنظیمات دوربین است. کار آن ثابت نگه داشتن تنظیمات نوردهی ( سرعت شاتر، ISO و اندازه دیافراگم) است. پس اگر دوربین را جا به جا کنیم، سیستم نوردهی خودکار (Auto exposure) این تنظیمات را تغییر نخواهد داد.

جمع‌بندی

یکی از کاربردی‌ترین مزایای عکاسی دیجیتال این است که آزمودن کنترل‌ها و تنظیمات دوربین هزینه‌ای نخواهد داشت. در نتیجه بروید و عکس بگیرید. اگر می‌خواهید در استفاده از این سه المان مثلث نوردهی کاملا حرفه‌ای شوید، باید تنظیمات را تغییر دهید و ببینید حاصل کار شما چه خواهد بود.



 


عکس خود را گرفته‌اید، حالا این عکس ها کجا می روند؟ عکس‌ها روی مموری کارت دوربین شما هستند اما سوال مهم‌تر این است که چه تعداد عکس را می‌توانیم روی مموری دوربین یا هارد کامپیوتر خود ذخیره کنیم؟ پاسخ این سوال در کیفیت عکس است. عکس ها با فرمت های مختلفی ذخیره می شوند که هر کدام از آنها بخشی از جزئیات عکس را در بر خواهند داشت و بخشی را دور خواهند ریخت. البته این اساس کار فشرده‌سازی است – حذف داده‌هایی که الزاما مورد نیاز نیستند و می‌توان از آنها صرف نظر کرد. سه فرمت اصلی عکس دیجیتال JPEG، TIFF و RAW هستند.


فشرده‌سازی فایل

فشرده‌سازی فایل اساسا از دو طریق بدون اتلاف (lossless ) و اتلاف دار (lossy) انجام می شود. آیا بعد از خارج کردن فایل از حالت فشرده (compressed) تمام اطلاعات اصلی (اورجینال) عکس قابل بازیابی است؟ پاسخ این سوال در اتلاف دار بودن یا بدون اتلاف بودن روش فشرده سازی است. در روش بدون اتلاف، تک تک بیت های فایل اصلی قابل بازیابی است. این تکنیک برای فایل های متنی مناسب است که از دست رفتن کلمات مشکل ساز می شود. فشرده سازی اتلاف دار با حذف اطلاعات اضافی فایل را کوچک می کند که قابل بازیابی نیستند. JPEG از روش اتلاف دار و فرمت عکس TIFF از فشرده سازی بدون اتلاف استفاده می کند.

JPEG

فرمت JPEG (که مخفف عبارت Joint Photographic Expert Group است) محبوب‌ترین روش ذخیره عکس است. هنگامی که در عکس‌گرفتن از JPEG استفاده می‌کنید، می‌توانید عکس‌های بیشتری روی مموری دوربین خود ذخیره کنید و حتی سریع تر انجام می شود (از نظر ذخیره کردن روی دوربین و ویرایش عکس در آینده). البته از طرفی JPEG از سه فرمت دیگر بدتر است چرا که الگوریتم فشرده سازی آن بخش عظیمی از جزئیات عکس را حذف می‌کند که قابل بازیابی هم نیست. این فرمت معمولا به میزان ۱۰:۱ یا ۲۰:۱ فشرده‌سازی می‌کند که در کیفیت عکس زیاد مشخص نیست. میزان فشرده سازی در این فرمت قابل تنظیم است که کیفیت و حجم عکس نهایی را تعیین خواهد کرد. علاوه بر این با هر بار ویرایش مجدد عکس و ذخیره‌سازی آن به صورت JPEG بخش دیگری از کیفیت از بین خواهد رفت. با وجود این، JPEG به دلیل فایل های کوچکی که تولید می کند برای بیشتر موارد عکاسی دیجیتال مناسب است.

TIFF

فرمت TIFF مخفف Tagged Image File Format است که فرمت استاندارد عکاسی به حساب می‌اید چرا که بسیار انعطاف پذیر است و از یک الگوریتم فشرده سازی بدون اتلاف استفاده می‌کند در نتیجه هیچ بخشی از تصویر به دلیل فشرده سازی از دست نخواهد رفت. فرمت TIFF به دلیل این که هیچ بخشی از جزئیات را حذف نمی کند، برای آرشیو کردن عکس ها، فرمت بسیار مناسبی به حساب می‌آید. بر خلاف JPEG قابلیت ویرایش و ذخیره سازی مجدد بدون از دست رفتن اطلاعات را نیز دارد. همچنین وقتی از نرم افزاری مثل فوتوشاپ استفاده می کنید، به لایه های ویرایش و ذخیره شده عکس دسترسی خواهید داشت. دو نوع تنظیم برای TIFF وجود دارد – ۱۶ بیتی و ۸ بیتی. نوع ۱۶ بیتی اطلاعات بیشتری برای دستکاری در نرم افزار ویرایش عکس به شما می‌دهد (مثل saturation، brightness، contrast و …) و نوع ۸ بیتی برای پرینت گرفتن و آرشیو کردن مناسب تر بوده زیرا هر کار که تا کنون روی عکس انجام داده اید (لایه ها) را حفظ کرده ولی با حجم کمتری ذخیره می کند. به صورت عمومی فایل‌های TIFF حجیم هستند و به سادگی می‌توان حجم تقریبی ۴۸ مگابایت به ازای هر عکس را برای آنها پیشبینی کرد. بزرگترین عیب این فرمت این است که اکثر دوربین‌ها به صورت مستقیم عکسی با فرمت TIFF ثبت نمی‌کنند.

RAW

فرمت RAW (معنای لغوی: خام) همین است که می‌بینید – خام، بدون پردازش و بدون هیچ دستکاری. می‌توان به آن به چشم نگاتیو تصاویر دیجیتال نیز نگاه کرد چرا که کاری را می‌کند که نگاتیو در عکاسی آنالوگ میکرد. این فایل‌ها همانند نگاتیو عکاسی نیازمند ظاهر شدن هستند یعنی باید به یک فرمت قابل مشاهده (معمولا TIFF یا JPEG) تبدیل شوند. همچنین فایل‌های RAW همانند نگاتیوهای فیلم دارای دامنه دینامیکی وسیعی هستند. چرا باید عکسی با فرمت RAW گرفته شود؟ زمانی با چنین فرمتی عکس بگیرید که می‌خواهید وقت زیادی را روی ویرایش ثانویه عکس خود بگذارید. مثلا، عکسی را درون خانه زیر نور تنگستن می گیرید، اما فراموش می کنید و حالت تعادل رنگ سفید (White balance) روی نور روز می ماند. اگر این عکس را با فرمت JPEG گرفته باشید بخش عظیمی از رنگ‌ها را از دست خواهید داد و یک تصویر قرمز/زرد بدست می آید. در JPEG نمی‌توانید این اطلاعات از دست رفته را بازگردانید و این ویرایش را مشکل کرده در نتیجه عکس مطلوبی نخواهید داشت. اما اگر این عکس به صورت RAW ذخیره شده بود، تمام داده‌های رنگی موجود بودند و می‌توانستید آن را به خوبی اصلاح و ویرایش کنید.

جمع‌بندی

سوالی که مطرح می‌شود این است: کدام فرمت؟ این تصمیمی است که باید بر مبنای نیازهای عکاسی خود بگیرید. انتخاب فرمت چیزی بیشتر از بررسی حجم عکس است. فرمت عکس به شما می‌گوید که چقدر ویرایش ثانویه در راه است. یکی از اشکالات فرمت RAW این است که استاندارد مشخصی در خصوص آن وجود ندارد و هر دوربینی به سبک خودش تصاویر RAW را ذخیره می‌کند. حرفه‌ای ها معمولا به صورت RAW عکاسی می‌کنند چرا که نیاز دارند تغییرات نامحدودی را برای راضی کردن نیاز مشتری (خودشان یا فردی که عکس را سفارش داده است) روی عکس انجام دهند. برای این که بهترین نتیجه را از RAW بگیرید باید در کامپیوتر حرفه‌ای باشید. علاوه بر این طبیعت غیر پردازش شده‌ی RAW به شما اجازه می‌دهد که گزینه‌های خود را با عرضه نرم افزار های پردازش تصویر جدید همچنان باز نگه دارید. در حالی که JPEG یکی از رایج‌ترین فرمت های عکس استفاده شده به حساب می‌آید و به شما اجازه ذخیره عکس با حجم کم و کیفیت بالا را می دهد، TIFF و RAW حجم بالایی را اشغال اما در عوض کیفیت خیلی بیشتری را ذخیره می کنند که بیشتر عکاسان حرفه ای این را ترجیح می دهند.


 


هنگامی که یک دوربین دیجیتال خریداری می‌کنید، تنوعی از حالات خودکار دوربین برای شما فراهم می‌شود. این تنظیمات از پیش آماده شده هستند که شما را قادر به گرفتن یک عکس با سرعت شاتر و اندازه دریچه دیافراگم بهینه می‌سازند. در آغاز کار عکاسی این حالات بسیار برای شما مفید خواهند بود. علاوه بر این، حالات مذکور برای یک عکاس حرفه‌ای نیز زمانی که مایل به گرفتن یک عکس سریع است، مقبول و مفید واقع خواهند شد. خودتان را با این حالات و تنظیمات به خوبی آشنا کنید و در استفاده از آنها راحت عمل کنید. به خاطر داشته باشید که هر دوربین دارای حالات از پیش تعریف شده‌ ی خودش است. در ادامه رایج‌ترین این حالات را معرفی می کنیم.


حالت اتوماتیک



در حالت اکسپوژر اتوماتیک (خودکار) دوربین سرعت شاتر، میزان باز بودن دریچه دیافراگم، ISO و تنظیمات فلاش را به صورت بهینه برای عکس انتخاب خواهد کرد. تمام تنظیمی که شما نیاز دارید انجام دهید، هدف‌گیری سوژه و عکس گرفتن است. این زمانی مفید است که هیچ درک صحیحی از تنظیمات مورد نیاز ندارید و یا نیاز به گرفتن سریع یک عکس دارید. اگر نور مناسب باشد عکس به خوبی نوردهی می شود در غیر این صورت دوربین به فلاش زدن تمایل دارد و ممکن است در مواقع غیر ضروری نیز فلاش بزند.


حالت پرتره



حالت پرتره (portrait) به این صورت «فکر» می کند که یک سوژه در پیش زمینه قرار دارد و یک عمق میدان کم برای شارپ نگهداشتن سوژه (سوژه در فوکوس باشد) و تار کردن پس زمینه انتخاب می کند. اگر دوربین صحنه را تاریک تشخیص دهد، فلاش می زند. فلاش، برای شرایط آفتابی نیز مفید است، چرا که آفتاب می‌تواند منجر به ایجاد سایه شدید شود. به طور کلی حالت پرتره برای شرایط محیطی دارای نور کافی، ایده‌آل است.


حالت ماکرو



حالت ماکرو برای عکس گرفتن از سوژه‌های کوچکتر از دست بسیار مناسب و کاربردی است. به یاد داشته باشید که حالت ماکرو به شما تصاویری با کلوزآپ خیلی زیاد نخواهد داد و برای این کار به یک لنز ماکرو نیاز دارید. حالت ماکرو در شرایط روشن به خوبی عمل کرده و با انتخاب عمق میدان کم، روی سوژه فوکوس می کند. بنابراین اگر نور کم بود، حتما از یک سه پایه استفاده کنید. وقتی عکس ماکرو می گیرید باید تمرکز بیشتری داشته باشید چراکه انتخاب عمق میدان کم جای خطا کردن کمتری برایتان می گذارد.


حالت منظره



حالت منظره به منظور ایجاد یک تصویر با تمرکز روی کل محیط و شارپ بودن تمامی صفحه از یک دریچه کوچک دیافراگم (عدد f بزرگ) استفاده خواهد کرد (در دوربین‌های قدیمی این حالت با عنوان بینهایت infinity مشخص میشد). حالت منظره تمایل به گرفتن تصاویر با لنزهای عریض (wide) را دارد و اگر نور صحنه مناسب باشد به خوبی عمل می کند. در صورتی که زمینه تاریک باشد فلاش می زند اما می‌توانید به صورت دستی فلاش را غیرفعال کنید.


حالت ورزشی



از آنجا که ورزش به عنوان یک فعالیت سریع قلمداد می‌شود، حالت ورزشی سرعت شاتر بالا در حدود ۱/۵۰۰ تا ۱/۱۰۰۰ ثانیه را در اختیار عکاس قرار خواهد داد. با استفاده از سرعت بالای شاتر می‌توانید حرکات را منجمد کنید و به تصویر بکشید. در چنین حالاتی استفاده از فلاش ضروری نیست اگرچه بار دیگر، این حالت در روز روشن بهتر کار می کند. حالت ورزشی را می‌توان با حالات عکاسی سریالی (دنباله‌دار) نیز مورد استفاده قرار داد که در آن عکس ها پشت سر هم گرفته می‌شود و حاصل چنین تصویربرداری، چندین عکس از یک فعالیت بین زمین و هوا خواهد بود!


حالت پرتره در شب



در حالت پرتره در شب Night portrait mode، دوربین سعی در ایجاد توازن بین تاریکی زمینه و نیاز به نور برای روشن کردن سوژه خواهد داشت. روزنه دیافراگم باید به میزان قابل توجهی عریض باشد که نور کافی به داخل دوربین برای گرفتن پس زمینه برسد و سوژه در فوکوس قرار داشته باشد، اما در عین حال فلاش نیز به منظور روشن کردن سوژه و جلوگیری از تار شدن وی در عکس، ناگزیر است. گاهی حالت عکاسی پرتره در شب، دوبار فلاش می زند که باعث نوردهی بیش از حد و غیر طبیعی می شود.


حالات پیشرفته دوربین

در اکثر دوربین‌های SLR حالات دیگری نیز وجود دارند که با حروف انگلیسی مشخص شده اند – M (دستی)، AV (عکاسی با اولویت دریچه دیافراگم)، TV یا S (عکاسی با اولویت سرعت شاتر) و P (خودکار برنامه‌ریزی شده). حالت دستی به عکاس اجازه تغییر تمام تنظیمات را می‌دهد؛ عکاسی با اولویت دریچه دیافراگم عکاس را قادر به تنظیم میزان باز بودن دریچه دیافراگم میسازد و خود دوربین به صورت خودکار سرعت شاتر را تنظیم خواهد کرد؛ در حالت TV عکاس ابتدا سرعت شاتر را تنظیم می‌کند و سپس دوربین به صورت خودکار میزان باز بودن دریچه دیافراگم را محاسبه و تنظیم خواهد کرد. در حالت P نیز مشابه حالت تمام خودکار (اتوماتیک) تنظیم سرعت شاتر و اندازه دریچه دیافراگم توسط خود دوربین صورت خواهد گرفت اما عکاس می‌تواند عملکردهای عکس گرفتن و ثبت تصویر را تنظیم کند.

جمع‌بندی

برخی افراد استفاده از حالات از پیش تعریف شده‌ی دوربین را آماتور میدانند، در حالی که ممکن است گاهی عجله داشته باشید و نتوانید همه چیز را به صورت دستی تنظیم کنید. به خاطر داشته باشید که استفاده از این حالات به شما درباره عکاسی و تنظیمات ایده آل در شرایط گوناگون آموزش می دهند. اگر شک دارید می‌توانید از حالت خودکار استفاده کنید و سپس بار دیگر تنظیمات را دستی انجام دهید. تنظیمات خودکار به قصد استفاده در دوربین شما قرار دارند پس از آنها استفاده کنید و با هر کدام از آنها کمی بیشتر آشنا شوید.






 
مشکلات و اشتباهات مشخصی در عکاسی وجود دارند که معمولا نه تنها برای عکاسان تازه کار، بلکه گاهی برای عکاسان باتجربه نیز رخ می دهند. خبر خوب این است که می توانید با اندکی بیشتر دانستن در موردشان از آن ها جلوگیری کنید.

عکس های مات



رایج‌ترین گلایه عکاسان آماتور، تار شدن عکس آنها است. پاسخ ساده‌ای به این مشکل وجود دارد: معمولا نور کافی به حسگر دوربین نمی‌رسد در نتیجه دوربین برای ثبت یک تصویر واضح یا شارپ به زحمت می‌افتد. راه‌های مختلفی برای حل این مشکل وجود دارد، مثل استفاده از سه پایه یا تک پایه (داشتنش در شرایط کم نور ضروری است)، انتخاب تنظیمات ISO بالاتر برای سرعت بیشتر شاتر یا استفاده از فلاش برای ثابت کردن هرگونه حرکت در عکس.


تضاد زیاد



تصویری که تضاد یا کنتراست زیادی دارد یعنی عکسی که بین نواحی روشن (پرنور) و تاریک آن (مثل سایه) تمایز زیادی وجود دارد. این مشکل در روزهای آفتابی به وفور دیده می‌‌شود. برای حذف نواحی سایه‌دار از فلاش استفاده کنید و یک یا دو پله نوردهی را کمتر کنید و ببینید در نتیجه کار شما چه تغییری در مقایسه با حالت قبل کرده است. اگر نمی دانید نوردهی چیست یا می خواهید در مورد آن بیشتر بدانید این مطلب که به تعریف نوردهی می پردازد را مطالعه نمایید. درک نوردهی – همراه با توضیح ISO، دریچه دیافراگم و سرعت شاتر


چشم قرمز



علیرغم این که چشم قرمز را می‌توان به سادگی و با استفاده از یک نرم افزار ویرایش عکس مثل فتوشاپ اصلاح کرد، اما پیشگیری از رخ دادن آن در همان ابتدای عکس گرفتن بهتر است. چشم قرمز زمانی رخ می‌دهد که افراد با چشم روشن جلوی فلاش دوربین قرار می‌گیرند و شبکیه چشم نور فلاش را بازمی‌گرداند. می‌توانید با استفاده نکردن از فلاش درونی دوربین تا جای ممکن، از بروز این پدیده جلوگیری کنید. بسیاری از دوربین‌ها نیز حالت حذف قرمزی چشم خودکار دارند؛ از آن استفاده کنید. تکنیک دیگر قابل استفاده این است که به سوژه بگویید به جایی غیر از لنز دوربین نگاه کند تا بازتاب نور در چشمش در لنز نیافتد. آخرین روش هم این است که اگر بتوان اتاق را کمی روشن‌تر کرد، مردمک چشم به دلیل وجود نور بیشتر در محیط تنگ تر خواهد شد. اگر چه این روش در بیشتر مواقع عملی نیست.


مغایرت رنگی



مغایرت رنگی یا بهم ریختگی رنگ‌ها نیز مشکل رایج و معروفی در عکاسی دیجیتال است. در عکاسی دیجیتال می‌توانیم از تنظیمات تعادل رنگ سفید (WB – White balance) برای مقابله با این مشکل استفاده کنیم. حالت خودکار یا تنظیمات WB بهینه را برای این حالات انتخاب کنید. به عنوان مثال تصاویر داخل خانه معمولا به نارنجی می‌گرایند چراکه لامپ حبابی تنگستن گرما یا نور نارجی رنگ ساتع می کند. تنظیم تنگستن (tungsten) در این مثال با اضافه کردن نور آبی باعث توازن رنگ ها در عکس می شود.


کمتر، بهتر است



هنگام کادربندی و ترکیب چینی عکس، می‌خواهیم چیز جالبی را ایجاد کنیم که به چشم خوش‌آیند باشد اما در عین حال چیز هایی که حواس مخاطب را پرت می‌کنند، در عکس قرار نگیرند. در حالت عادی یک نقطه کانونی کافی است. اگر نقطه کانونی را در زمینه داشته باشید و در جلوی تصویر مثلا یک صخره موجب پرت شدن حواس بیننده شود، بهتر است با زوم کردن عکس را کراپ کنید که این شی ناخواسته از عکس خارج شود. نکته اصلی داشتن عکسی است که چشم در آن به خودی خود به سمت سوژه اصلی برود.


سوژه دور است



در تمام عکس هایی که می‌گیریم، می‌خواهیم چیزی جذاب را در کادر قرار دهیم. اگر سوژه بیش از حد دور باشد، اثر خاصی روی بیننده نخواهد گذاشت. می‌توانید با استفاده از یک لنز تله فوتو (telephoto ) با کیفیت زوم کنید یا می‌توانید عکس را بعدا کراپ کنید. به خاطر داشته باشید که تصویر را همواره در بالاترین رزولوشن بگیرید وگرنه کراپ کردن عکس موجب کاهش کیفیت آن خواهد شد.


رزولوشن یا وضوح پایین



عکاسی با رزولوشن پایین شما را قادر به ذخیره سازی تعداد بیشتری تصویر روی حافظه جانبی دوربین خواهد کرد اما این اصلا فکر خوبی نیست. استفاده از تنظیمات وضوح پایین به معنی از دست دادن کیفیت عکس است و شما قادر به چاپ تصاویر در ابعاد بزرگ نخواهید بود. علاوه بر این هر بار که شما یک تصویر را به صورت JPEG ذخیره می‌کند اندکی کیفیت آن کاهش می‌یابد. اگر از ابتدا با فایلی کوچک آغاز کنید، قدرت مانور شما در ویرایش بسیار محدود می شود. به جای این کار کارت حافظه جانبی بیشتری خریداری کنید و تصاویر خود را با رزولوشن بالا بگیرید و از عکس‌های با کیفیت پایین، دوری بجویید!


نویز زیاد



نویز دیجیتال مثل دانه هایی است که روی نگاتیو یا فیلم تشکیل می شوند. هر چه ISO استفاده شده در عکاسی بالاتر باشد، میزان این نویز نیز بیشتر خواهد بود و در نتیجه هر چه تصویر را بزرگتر کنید نویز بیشتری مشاهده خواهید کرد. عکس هایی که در شب گرفته می‌شوند معمولا در معرض نویز هستند چرا که دوربین تلاش می‌کند که جزییات عکس را ثبت کند. به منظور کاهش نویز از بالاترین کیفیت عکس موجود استفاده کنید، از سه پایه برای عکاسی استفاده کنید و پایین‌ترین میزان ISO را بدون تار شدن عکس مورد استفاده قرار دهید.


عکس های کم نور



یک عکس کم نور، تاریک است چرا که نور کافی در هنگام گرفتن عکس به حسگر دوربین نرسیده است. اگر در LCD دوربین دیدید که یک تصویر پر از سایه و با نوردهی کم است، سعی کنید دریچه دیافراگم را کمی باز تر کنید تا نور بیشتری به داخل آن برسد. همچنین می‌توانید نوردهی (EV – Exposure value) دوربین‌های DSLR را تنظیم و با انتخاب علامت + نور بیشتری اضافه کنید (افزایش های نیم درجه ای را امتحان کنید).


نوردهی زیادی



اگر عکس شما بسیار نورانی است و در عوض جزئیات روی آن کمتر نمایش داده شده است، نوردهی زیادی روی آن رخ داده است؛ یعنی نور بیشتر از حد نیاز به حسگر دوربین رسیده است. نوردهی زیادی را می‌توان در نور زیاد روز یا در سوژه‌های رنگ روشن دید. به منظور اصلاح این مورد سعی کنید نوردهی (EV) را نیم یا یک پله پایین بیاورید و ببینید که آیا جزئیات بیشتری مشاهده می‌شود یا خیر. برای نتایج دقیق تر از نورسنجی نقطه‌ای استفاده کنید – یک ناحیه خاکستری متوسط را راهنمای کار آن قرار دهید.















 
منبع مطالب بالا : www.lenzak.com
در بخش مقالات و دانشنامه عکاسی ناین میتوانید اطلاعات بیشتری را در خصوص آموزش عکاسی صنعتی و عکاسی تبلیغاتی کسب نمایید.